Suskunluğumun Çığlıkları

İnsan inandığı kadar var sanırdım,

Dayanabildiğin kadar var oluyormuşsun meğer.

İnsan direnebildiği kadar güçlüdür sanırdım,

Alışabildiğin kadar ayakta kalabiliyormuşsun.

Yazardım, konuşurdum, anlatırdım hep

Artık sustum,

Bunlar pes edişin kelimeleri gibi görünüyor olabilir

Ama bir alışmışlığın hikayesi

Kainat kadar büyük bir odada

Gözleri bağlı çıkışı arar gibiyim

Koyu bir okyanusun derinliklerine kurulmuş bir hayatı yaşıyor gibi, nefes almadan…

Bunlar bir vaz geçişin kelimeleri gibi görünüyor olabilir

Ama bu susmuş bir yüreğin sesi

Özlemekten ölünür mü?

Özlemekten ölünmüyormuş da 

Yaşanmıyormuş da…

Yaşadığına olan inancını çalıyormuş özlemek,

Yorgunluğuna hüzün katıyormuş 

Gözyaşı katıyormuş

Yoklarına yok ekliyormuş…

Ya kaybolacağız bu yokluklarda

Ya da yeni bir can bulacağız doğrulmak için yeniden

Tüm bu hislerden kurtulmak için daha kaç gün uyumalıyım?

Ölmeden daha kaç kez kendimle savaşmalıyım?

Advertisements

Author:

Doktor Adayı 💉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s